Wolne dla kierowcy za czas dyżuru

Czas dyżuru jest czasem, kiedy kierowca pozostaje w gotowości do wykonywania umówionej pracy w zakładzie pracy lub innym miejscu wskazanym przez osobę zatrudniającą, poza godzinami, które wynikają z harmonogramu czasu pracy. Okresu tego dyżuru nie można zaliczyć do czasu dobowego odpoczynku kierowcy.

Pracodawca może go planować jedynie w takim zakresie, żeby nie naruszał prawa kierowcy do skorzystania z wymaganego okresu odpoczynku w ramach danej doby. Jeżeli dobowy nieprzerwany odpoczynek zostanie wykorzystany w pojeździe, nie można traktować tego jako czas dyżuru. Również jeśli w czasie dyżuru kierowca nie wykonywał pracy, to nie wlicza się tego do czasu pracy kierowcy. Do czasu dyżuru zalicza się przerwę na odpoczynek niewliczaną do czasu pracy, która jest określona w art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców. W obu przypadkach kierowcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej w przepisach o wynagradzaniu, obowiązujących u danego pracodawcy.

Nowym rozwiązaniem jest wprowadzenie przez ustawę okresów pozostawania do dyspozycji, podczas których kierowca jest w gotowości do rozpoczęcia albo kontynuowania pracy, ale nie ma obowiązku pozostawania na stanowisku pracy. Okresy te obejmują np.  czas oczekiwania na przejściach granicznych lub w związku z ograniczeniami w ruchu drogowym, a także  czas, w którym kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem. Okresy pozostawania do dyspozycji poza rozkładem czasu pracy zalicza się do czasu dyżuru. Jeśli pojazd prowadzi więcej niż jeden kierowca,dyżur zmiennika przypada w momencie, gdy nie kieruje on pojazdem i towarzyszy drugiemu kierowcy. Zgodnie z art. 9 ust. 5 i 6 Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004 r. nr 92, poz. 879 ze zm.) za czas dyżuru, z wyjątkiem dyżuru pełnionego w domu, przysługują kierowcy dwa rodzaje rekompensaty. Pierwszym z nich jest wynagrodzenie w formie pieniężnej, którego dokładna wysokość wynika z przepisów obowiązujących u danego pracodawcy.

Należy pamiętać, że wysokość ta nie może być niższa niż połowa stawki godzinowej lub miesięcznej. Jeśli taka stawka nie została ustalona, to kierowcy należy wypłacić 60% wynagrodzenia, którego wysokość jest zapisana w umowie o pracę, zawartej pomiędzy pracodawcą, a pracownikiem wykonującym transport. W przypadku dyżuru rozumianego jako czas przerw na odpoczynek lub czas w załodze nieprzeznaczony na prowadzenie pojazdu, rekompensata finansowa jest jedyną formą wynagrodzenia. Drugi z możliwych rodzajów rekompensaty to czas wolny. Przysługuje on kierowcy, który poza wynikającymi z harmonogramu godzinami pracy pozostaje w gotowości do jej wykonywania w miejscu określonym w umowie o pracę lub innym, wyznaczonym przez pracodawcę. Za czas przeznaczony na taki dyżur kierowcy przysługuje czas wolny od pracy. Jego wymiar odpowiada długości dyżuru.

Możliwe jest także wynagrodzenie za ten czas, wynikające z osobistego zaszeregowania pracownika (może to być stawka godzinowa lub miesięczna). Jednak warto pamiętać, że w tym przypadku wynagrodzenie może zostać przekazane pracownikowi tylko wtedy, gdy nie jest możliwe udzielenie czasu wolnego z przyczyn nie do końca zależnych od pracownika czy pracodawcy. Przepisy, które są zawarte w Ustawie o czasie pracy kierowców stosuje się tylko i wyłącznie względem kierowców, którzy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *